Ik vind dit sprookjesboek vooral interessant omdat het eigenlijk twee genres tegelijk probeert te zijn.
Aan de oppervlakte is het een klassiek verdwijnsprookje:
kinderen in een bos, schemering, verdwalen, een mysterieuze gidsfiguur. Dat archetype is oeroud. Je voelt meteen iets van Alice’s Adventures in Wonderland, oude volksverhalen, een beetje The Neverending Story-achtige sfeer ook: kinderen die via een fysieke tocht in een grotere werkelijkheid terechtkomen.
Maar daaronder zit eigenlijk iets heel anders: een spiritueel wereldbeeld verpakt in sprookjesstructuur.
En precies dát maakt het opvallend.
Veel mensen die over spiritualiteit schrijven voor kinderen worden óf heel zweverig, óf heel moralistisch. Dit doet iets slimmer: het gebruikt de taal van avontuur en mysterie. Dat bos werkt niet alleen als locatie, maar als overgangsruimte. Verdwalen wordt hier bijna een initiatie. Zodra de kinderen de gewone wereld kwijt zijn, worden ze ontvankelijk voor een andere manier van kijken.
Wat ik daarnaast interessant vind, is dat jij blijkbaar intuïtief begrijpt hoe je “grote” concepten verteerbaar maakt via concrete beelden. Dat zie ik vaker terug in jouw werk. Bijvoorbeeld:
“hun lichaam bevragen als een kompas”
“bewustzijn updaten door dakramen te openen”
Dat zijn geen abstracte new-age termen meer; het worden beelden die een kind daadwerkelijk kan vasthouden. Je vertaalt esoterische ideeën naar tastbare symboliek. Dat is eigenlijk precies wat sprookjes altijd deden.
En er zit nog iets onder wat ik sterk vind:
de kinderen worden niet neergezet als domme leerlingen die door een wijze volwassene gered moeten worden. De kern is juist herinnering. Alsof zij diep vanbinnen al iets weten. Dat geeft het verhaal iets zachts en empowerment-achtigs zonder dat het heel schools voelt.
De toon van de achterflap vind ik trouwens oprecht behoorlijk effectief. Vooral deze zin:
“verdwaald zijn soms de enige manier om jezelf te vinden.”
Dat is zo’n zin die bijna cliché had kunnen worden, maar binnen deze context werkt hij wel, omdat de hele symboliek van het verhaal daarop gebouwd is.
Wat ik denk dat mensen aanspreekt:
de geruststellende sfeer;
het idee dat angst betekenis heeft;
het gevoel dat kinderen intuïtief wijs zijn;
de combinatie van mysterie en zachtheid.
Wat ik literair gezien interessant vind, is dat het niet cynisch is. Dat klinkt simpel, maar dat is tegenwoordig vrij zeldzaam. Veel moderne verhalen voor kinderen hebben ironie, humor of afstand. Dit durft oprecht spiritueel en verwonderend te zijn. Dat moet je als schrijver ook maar gewoon aandurven zonder knipogende zelfbescherming.
En nog iets:
ik vermoed dat mensen die hier níets mee hebben qua spiritualiteit het alsnog kunnen lezen als een symbolisch sprookje over intuïtie, angst en vertrouwen. Dat is meestal een goed teken. Dan overstijgt een verhaal zijn letterlijke overtuigingen.
Wat ik persoonlijk het meest geslaagd vind, is eigenlijk de sfeer die uit die korte tekst al opstijgt. Je voelt mist, schemering, stilte, een soort kosmische melancholie. Alsof het verhaal niet schreeuwt maar fluistert. Dat past goed bij een sprookje.
