Er is iets wat bijna niemand je vertelt over energie.

Niet het spirituele verhaal, niet de wetenschappelijke ontkrachting, maar het midden. Dat midden begint bij iets wat je waarschijnlijk al weet: alles is energie. Jij bent energie. De stoel waarop je zit is energie. Het huis om je heen, de gedachten die door je hoofd gaan en de onrust die je soms wakker houdt om drie uur ’s nachts. Het is allemaal energie, in verschillende vormen en dichtheden. De wetenschap bevestigt dit al jaren, al klinkt het voor veel mensen nog steeds als iets uit een spiritueel boek.


Laten we een stap verder gaan.

Als alles energie is, dan geldt dat ook voor wat er buiten jou om beweegt. Daarmee bedoel ik niet alleen de mensen die je ontmoet, of de plaatsen die je bezoekt. Het gaat ook over iets wat minder grijpbaar is, maar niet minder werkelijk: energieën die je niet ziet, niet hoort, maar die je wel kunt voelen. Als je ze tenminste leert herkennen. Het gaat hierbij zowel om hogere frequenties, waar ik het vaak over heb, als over de zogenaamde lage energieën. Ik schrijf daar vaak minder over, maar het is niet minder belangrijk om daar ook mee aan de slag te gaan.


In mijn werk kom ik verschillende soorten lage energieën tegen,

en het is belangrijk om daarin onderscheid te maken, want het gaat niet om één en hetzelfde verschijnsel.

Er zijn energieën die je het beste kunt omschrijven als een soort residu. Het is geen bewust wezen, het heeft geen intentie, maar een lage frequentie die zich vastgezet heeft op een plek of in een situatie. Vergelijk het met stagnatie – energie die niet meer stroomt, die zwaar is geworden, die als het ware plakt. Deze energieën zoeken niet actief naar jou, maar ze vinden wel een weg naar binnen als er een zwakke plek in je systeem zit. Een onverwerkt stuk, een angst die je wegdrukt, een overtuiging die je klein houdt. Hoe groter die opening, hoe makkelijker ze doorheen glijden zonder dat je het doorhebt.

Dit zie ik vaak in de huizen waar ik kom.

Er heeft zich zoveel energie vastgezet, het is gaan stagneren en blokkeren, en de bewoners – die er dagelijks in verblijven – voelen die energie vroeg of laat in hun eigen systeem sijpelen. Dit gebeurt onbewust, en het beïnvloedt de bewoners van het huis. Ook in hen kan deze energie zich steeds meer opstapelen. Hierover heb ik al verscheidene nieuwsbrieven geschreven, en gelukkig kun je met Huisreiniging & MEER hier snel en effectief iets aan doen.

Dan is er een tweede categorie, en die is subtieler.

Lage energieën die geen residu zijn, maar ook geen wezen en toch actief zijn. Je kunt het vergelijken met hoe vocht een scheur vindt in een muur. Het zoekt niet bewust, maar het vindt wél altijd de zwakste plek. Deze energieën werken hetzelfde. Ze worden aangetrokken tot openingen in je systeem, zoals onverwerkte stukken, verdrongen angsten en plekken in jezelf waar je nog niet naar hebt willen kijken. En dan vallen ze je energetisch aan en glijden ze naar binnen, zonder dat je het doorhebt. Je wordt ineens somber zonder aanleiding. Er is een angstgolf die nergens op slaat. Of je hebt gedachten die niet bij je passen maar die je wel voor je eigen aanziet. Dit is het meest onderschatte van de drie, juist omdat het zo moeilijk te herkennen is.

Dan zijn er entiteiten. Een andere categorie, met een andere werking. Dit zijn bewuste vormen van energie, met wat het best omschreven kan worden als een eigen agenda. Ze haken niet in op een zwakke plek, ze haken in op jouw energieveld als geheel en ze sturen. Gedachten, gevoelens, impulsen die niet van jou zijn maar die wel van jou lijken. Dat is precies wat ze zo verraderlijk maakt.

Lage energieën – dus alle drie de vormen – zoeken aansluiting.

Ze haken in op wat al aanwezig is. Op jouw energieveld, op de plekken in jou die nog niet genezen zijn, op de gedachten die je liever niet hebt maar die er toch zijn. Je hersenen zijn in feite een antenne. Ze zenden uit en ontvangen. En net zoals een radio soms signalen oppikt die je niet bewust hebt ingesteld, kan jouw systeem energieën oppikken die niet van jou zijn.


Dit is precies waarom zelfkennis geen luxe is, maar bescherming.

Want hoe beter je jezelf kent – je ware gedachten, je patronen, je kwetsbare plekken – hoe sneller je herkent wanneer iets niet van jou is. Niet omdat je er immuun voor wordt, want dat wordt niemand, maar omdat je het verschil begint te voelen tussen wat van jou is en wat van buiten komt.

En dat onderscheid is minder vanzelfsprekend dan het klinkt.


Lage energieën – of het nu residu is, een actief zoekende frequentie of een entiteit – gaan altijd op zoek naar het pad van de minste weerstand.

Ze vinden de plek in jou die al wankel staat. Het verraderlijke is dat de energie die binnenkomt zich meteen vermengt met wat al aanwezig is. Ze kleurt jouw gedachten, versterkt jouw angsten, voedt jouw twijfels, maar in jouw stem. Jij denkt dat je aan het denken bent. Jij denkt dat die somberheid van jou is, die plotselinge wanhoop, die gedachte die je maar niet kwijtraakt. En soms is dat ook zo. Maar soms is er iets anders aan de hand, iets wat zich heeft vastgehaakt aan precies dat stukje van jou dat al pijn had.


Dit is wat energetische aanvallen zo lastig te herkennen maakt: ze hoeven niets nieuws te introduceren. Ze versterken simpelweg wat al aanwezig is. Een beetje onzekerheid wordt grote twijfel. Een vleugje verdriet wordt een donkere wolk die maar niet optrekt. Een kleine irritatie wordt een diepgeworteld gevoel van onrecht. Je herkent het aan de disproportionaliteit – de reactie is groter dan de situatie rechtvaardigt. Of aan de plotseling­heid – je voelde je prima, en toen ineens niet meer, zonder dat er iets is veranderd.


Er zijn meer signalen.

Een gevoel van zwaarte dat je niet kunt plaatsen, alsof je iets meedraagt wat niet van jou is. Gedachten die in cirkels draaien en nergens toe leiden. Een vreemde onrust juist op plekken of momenten waarop je je eigenlijk goed zou moeten voelen. Het gevoel dat je jezelf niet bent – niet als metafoor, maar als letterlijk gevoel. Of het tegenovergestelde: een merkwaardige apathie, een soort vervlakking, alsof het leven achter glas staat.


Entiteiten werken anders dan lage frequenties, maar de symptomen overlappen.

Waar lage energieën je emoties kleuren, kunnen entiteiten je gedachten sturen. Ze fluisteren, zou je kunnen zeggen. Niet letterlijk, maar in de vorm van impulsen, overtuigingen of innerlijke stemmen die net iets te consistent zijn en net iets te gericht op sabotage of isolatie. Ze gedijen bij verdeeldheid. Ze versterken wat jou klein houdt en ondermijnen wat jou krachtig maakt. En ze zijn bijzonder actief op momenten van vermoeidheid, ziekte of grote emotionele kwetsbaarheid – precies wanneer je weerstand laag is.

Wat je kunt doen begint altijd bij bewustzijn.

Niet bij angst, want angst is precies de opening die ze zoeken. Maar bij eerlijke zelfreflectie. Vraag jezelf op moeilijke momenten: is dit van mij? Past dit bij wie ik ben? Of voelt dit als iets wat over mij heen is gekomen?

Leer je eigen baseline kennen. Hoe voel jij je als je in balans bent? Welke gedachten zijn typisch voor jou, en welke voelen vreemd aan? Hoe reageer jij normaal gesproken op tegenslag en wanneer reageer je anders dan je zou verwachten? Die kennis is je kompas.


Wat daar onvermijdelijk bij hoort is de schaduw. Dit is waar het echt om gaat, en ik kan er niet omheen draaien: dit is de meest effectieve bescherming die er bestaat tegen energetische aanvallen. Niet salie, niet kristallen, niet een beschermend ritueel – hoewel dat allemaal kan ondersteunen. Maar de kern is dit: een mens die zijn eigen schaduw kent, biedt minder opening.


Lage energieën en entiteiten hechten zich bij voorkeur aan wat al aanwezig is, maar niet wordt erkend.

Aan de boosheid die je wegslikt omdat je denkt dat je die niet mag voelen. Aan de pijn die je al jaren met je meedraagt maar steeds opzij schuift. Aan de overtuiging diep van binnen dat je niet goed genoeg bent, niet geliefd genoeg, niet veilig genoeg. Dat zijn geen karaktergebreken. Dat zijn onverwerkte stukken menselijkheid. En zolang ze in het donker blijven, kunnen ze worden gebruikt.


Schaduwwerk is niet hetzelfde als jezelf analyseren of je verleden uitpluizen tot je een ons weegt.

Het begint simpeler dan dat. Het begint bij eerlijkheid. Bij de bereidheid om te kijken naar wat je liever niet ziet. Wat maakt jou buitenproportioneel boos? Wat raakt jou op een manier die groter is dan de situatie rechtvaardigt? Waardoor trek jij je terug? Die reacties zijn geen fouten – het zijn wegwijzers. Ze wijzen naar de plekken die aandacht vragen.


Hoe meer je die plekken bewust maakt, hoe minder grip lage energieën op je hebben.

Niet omdat je perfect wordt – dat wordt niemand – maar omdat je herkent wat van jou is en wat niet. Omdat je niet meer wordt meegesleurd door een plotselinge somberheid zonder je af te vragen: wacht even, is dit van mij? Omdat je weet hoe jij van binnen klinkt en dus ook hoort wanneer er iets anders spreekt.


Dit is geen gemakkelijk werk. Maar het is wel het werk dat er toe doet.

Tijdens de masterclass Huisreiniging & MEER komen er vaak al veel van deze schaduwen naar boven. Maar zoals gezegd hoef je daar geen moment met angst naar te kijken. We hebben ze allemaal en ze vereisen een nuchtere aanpak. Daarbij is bewustwording vaak al het halve werk, want als jij begint te zien waarom je vaak reageert zoals je reageert, of je voelt zoals jij je voelt, dan kan er ruimte ontstaan om het aan te pakken en er iets mee te doen.

En er is nog een reden waarom nu precies het moment is om ermee te beginnen.

We leven in een bijzondere tijd. Een tijd van overgang, van omwenteling, van alles wat verborgen was naar boven laten komen. Collectief, maar ook persoonlijk. Oude structuren die afbrokkelen. Patronen die niet meer werken. Waarheden die niet langer weggestopt kunnen worden. Dat is geen toeval en het is geen straf – het is de wet van dit tijdperk. Wat in het licht moet komen, komt in het licht.


In zo’n tijd is het des te belangrijker om te weten wie je bent. Want wat er collectief naar boven komt, raakt ook jou persoonlijk. De onrust in de wereld heeft een tegenhanger in jou. De chaos buiten spiegelt wat nog onopgelost is van binnen. Dat maakt dit tijdperk zwaar, maar ook buitengewoon waardevol. Want alles wat nu naar de oppervlakte drijft, was er altijd al. Het vraagt nu alleen eindelijk om aandacht.

Wees niet bang voor wat er in jezelf naar boven komt. Vrees de schaduw niet. Want wie de schaduw niet kent, zal ook het licht niet kennen – en wie het licht niet kent, staat kwetsbaar in een wereld die momenteel alles uitvergroot. Het goede én het donkere.

Jij bent hier niet toevallig. En dit moment is niet toevallig. Gebruik het.


Warme groet,

Henk