Ik loop al een tijdje rond met iets waar ik moeilijk woorden aan kan geven. Het is geen concrete gedachte, eerder een gevoel dat zich steeds opnieuw aandient. En hoe vaker het terugkomt, hoe meer ik ernaar ben gaan luisteren.
Er is namelijk iets aan het verschuiven. Niet zichtbaar, niet hoorbaar, maar voelbaar voor wie er ontvankelijk voor is. De aarde zelf trilt en die trilling heeft een naam: de Schumannfrequentie.
De Schumannfrequentie is de elektromagnetische grondtoon van de aarde, een soort hartslag van onze planeet. Al in 1952 beschreef de Duitse natuurkundige Winfried Schumann hoe de ruimte tussen het aardoppervlak en de ionosfeer functioneert als een reusachtige resonantieruimte, waarin elektromagnetische golven rondzingen op een basisfrequentie van ongeveer 7,83 Hz. Dat getal is niet willekeurig. Het komt opmerkelijk dicht in de buurt van de frequentie van onze eigen hersengolven in een ontspannen, meditatieve toestand. De aarde ademt, en als wij ons afstemmen, ademen wij mee.
Wat me de afgelopen tijd echt aan het denken heeft gezet, is de documentaire The Primordial Code van de Nederlandse filmmaker Marijn Poels. Hij duikt daarin in de vraag wat er aan de basis ligt van het leven – de oercodes, de oorspronkelijke blauwdrukken die alles in beweging zetten. Poels spreekt met wetenschappers, denkers en mensen die buiten de gebaande paden durven kijken, en samen schetsen zij een beeld van een wereld die veel meer in verbinding staat met onzichtbare krachten dan we gewend zijn te denken.
De Schumannfrequentie is daarin geen bijzaak. Het is een van die primordiale codes zelf. Een oertoon die al bestond lang voordat wij er waren, en die ons uitnodigt om weer in lijn te komen met iets groters dan onszelf.
En precies dat zie ik terug in mijn werk. Ik spreek mensen die actief bezig zijn met hun bewustzijn, die meditaties doen, energetische oefeningen, ademwerk, noem maar op. Ze doen van alles om die hogere frequentie op te pakken, en hun intentie is zuiver. Maar toch lukt het soms niet helemaal. Er is een gevoel van weerstand, van plafonds die je niet doorbreekt, van energie die maar niet wil stromen zoals je zou willen. En dan kom ik in hun huis.
Wat ik daar aantref, vertelt het verhaal. Oude energieën die zijn blijven hangen in muren, kamers, objecten. Patronen die generaties oud kunnen zijn. Emoties die ooit een plek zochten en die nooit zijn losgelaten. Een huis draagt alles wat er ooit in heeft plaatsgevonden en dat heeft zijn weerslag op jou, elke dag opnieuw. Het woord blokkade zegt het eigenlijk al heel precies: het blokkeert. Het houdt tegen. Wat er ook van buiten stroomt – een hogere frequentie, nieuwe energie, frisse impulsen – het komt niet verder dan dat wat al vastgezet is.
Maar ik zie ook het andere. Ik zie mensen bij wie de reiniging heeft plaatsgevonden, bij wie het huis is ontdaan van wat er niet meer hoeft te zijn, en die ook zelf energetisch zijn opgeschoond. Bij hen gaat het anders. Moeiteloos bijna. Alsof er een raam opengaat en de wind zomaar naar binnen kan. De Schumannfrequentie, die de laatste jaren aantoonbaar hogere pieken laat zien dan ooit eerder gemeten, vindt bij hen een open ontvanger. Ze voelen de verschuiving. Ze rijden mee op de golf in plaats van er tegenin te zwemmen.
We leven in een tijd van versnelling. De aarde zelf lijkt sneller te trillen, en alles wat niet meer past bij die hogere frequentie komt aan de oppervlakte. In de wereld, maar ook in onszelf en in onze directe omgeving. Dat is geen toeval. Dat is uitnodiging. De vraag is niet zozeer of jij klaar bent voor de nieuwe energie. De vraag is of je omgeving het toelaat.
Warme groet,
Henk
