Van kosmische verschuivingen naar persoonlijke transformatie
Heb je dat ook weleens? Dat gevoel dat er iets groots aan het verschuiven is? Niet alleen in jouw leven, maar in de wereld om je heen? Alsof we collectief door iets heen bewegen dat groter is dan onszelf? Alsof er een onzichtbare hand zachtjes aan ons trekt, ons wakker schudt, ons uitnodigt om anders te kijken naar wie we zijn en waarom we hier zijn?
Ik merk het overal om me heen. In gesprekken met mensen die plotseling diepgaande vragen stellen. In kinderen die met een helderheid de wereld in kijken die we als volwassenen vaak zijn verleerd. In mezelf, wanneer oude pijn of patronen naar boven komen die ik dacht allang te hebben verwerkt.
Ik wil je meenemen in een perspectief dat mij enorm helpt om te begrijpen wat er nu eigenlijk gebeurt.
Wat als ik je vertel dat de ontwikkelingen in het universum direct bepalen wat hier op aarde gebeurt? Dat we niet zomaar losse individuen zijn die toevallig op deze planeet ronddwalen, maar deel uitmaken van een groter, kosmisch weefsel?
Dat klinkt misschien zweverig, maar als je kijkt naar oude wijsheidssystemen zoals horoscopen die al duizenden jaren door de mensheid worden gebruikt, Human Design dat onze unieke energetische blauwdruk laat zien, of de Gene Keys die ons helpen onze diepste potentieel te ontsluiten, zie je overal dezelfde boodschap: we zijn verbonden met iets groters. We groeien letterlijk mee met de kosmische energieën om ons heen.
Het Kinweb, dat de energie van elke dag volgt, laat dit prachtig zien. We zijn niet statisch, we evolueren per dag. Elke dag brengt een andere frequentie, een andere uitnodiging om te groeien.
Ons bewustzijn update als het ware constant, net zoals de software op je telefoon regelmatig een nieuwe versie krijgt. En dat is logisch, want we zijn geen lichaam dat toevallig een beetje bewustzijn heeft. Nee, het is precies andersom. We zijn een ziel, een bewustzijn, een energetisch wezen dat een lichaam heeft. Het lichaam is ons voertuig, ons instrument, maar niet wie we werkelijk zijn.
En wat voor fascinerend instrument is het! Ons fysieke lichaam is als een levende bibliotheek, een opslagplaats van onvoorstelbare rijkdom. Het draagt de energie van vorige levens, trauma’s die generaties terug ontstonden, verhalen en wijsheid die al eeuwenlang in ons DNA meereizen.
Soms voelen we dingen waarvan we denken: waar komt dit vandaan? Een angst die niet logisch lijkt. Een reactie die niet past bij de situatie. Een onverklaarbaar verdriet. Het kan zijn dat we resoneren met iets uit het verleden – niet alleen ons eigen verleden, maar het collectieve verleden van onze voorouders, van onze zielservaringen.
Daarom zie ik steeds vaker kinderen met allerlei “klachten”. Hoogsensitiviteit, prikkelbaarheid, onverklaarbare pijnen, emotionele intensiteit. Deze kinderen komen binnen met een heldere, open antenne. Ze voelen alles, pikken alles op. Ze zijn als fijngevoelige instrumenten die elke frequentie registreren en in een wereld die nog vol zit met oude, zware energie, kan dat overweldigend zijn.
Maar ook bij volwassenen speelt dit. Alleen merken we het vaak minder bewust. We hebben in de loop van ons leven zoveel conditioneringen opgebouwd, zoals overtuigingen over hoe het hoort, wat normaal is, wie we zouden moeten zijn. Die conditioneringen werken als filters die ons helpen te functioneren in de samenleving, maar ze maken ons ook minder gevoelig voor wat er werkelijk in ons gebeurt.
In tijden van een lager collectief bewustzijn, waren we veel afhankelijker van hulp van buitenaf. We gingen naar experts, autoriteiten, goeroes die ons vertelden wat we moesten doen, hoe we moesten leven, wat goed voor ons was. En dat was ook passend bij die tijd. We hadden nog niet de innerlijke connectie en het bewustzijn om zelf die antwoorden te vinden.
Maar nu, in de overgang naar het Aquariustijdperk waar we sinds enkele decennia aan het begin van staan, gebeurt er iets bijzonders. We ontdekken steeds meer onze eigen vaardigheden. We beginnen te beseffen dat de antwoorden niet ergens daar buiten liggen, maar in onszelf.
Denk aan een foto die langzaam tevoorschijn komt in ontwikkelvloeistof. In het begin zie je alleen vage contouren, een waas van vormen. Maar beetje bij beetje worden de lijnen scherper, de kleuren helderder, de details zichtbaarder. Zo gaat het ook met ons bewustzijn. We komen langzaam maar zeker tevoorschijn, we worden steeds helderder en zichtbaarder voor onszelf.
De transformatie is energetisch. Want dat is wat we zijn: digitale, energetische wezens die veranderen door de kosmische hogere frequenties waarin we nu leven. Het universum straalt als het ware een nieuwe “software-update” uit, en wij downloaden die, of we ons daar nu bewust van zijn of niet.
En wat gebeurt er als je een software-update installeert? Eerst moet het oude systeem worden opgeschoond. Oude bestanden die niet meer compatibel zijn, moeten naar boven komen om verwijderd of geüpgraded te worden.
Precies dat gebeurt er nu met ons. Door de hogere frequenties komen oude patronen naar boven. Dingen waarvan we dachten dat we ze hadden verwerkt. Pijn die we meenden te hebben begraven. Overtuigingen waarvan we ons niet eens bewust waren dat we ze hadden.
Het kan confronterend zijn. Het kan pijnlijk zijn. Soms helpen technieken als EMDR, traumatherapie of andere vormen van begeleiding om deze oude energie te verwerken en los te laten. En dat is prima, we mogen alle hulp gebruiken die beschikbaar is.
Onze ziel leeft vele levens, niet alleen op Aarde. Er zijn jonge en oude zielen op deze planeet. Oude zielen zijn mensen die al vele levens hier hebben geleefd, vele ervaringen achter de rug hebben en (onbewust) het klappen van de zweep op Aarde kennen. Voor hen werkt het anders.
Zij “moeten” – en ik zet dat tussen aanhalingstekens omdat het natuurlijk een keuze is, maar het voelt vaak als een roeping – “all the way” gaan. Helemaal tot op de bodem. Zij gaan door de diepste processen, tot aan het gaatje. Ze dalen af in hun eigen schaduw, hun eigen pijn, hun eigen duisternis. Niet omdat ze masochistisch zijn, maar omdat het hun pad is.
En juist door die diepte, door die moed om echt alles onder ogen te zien, verhogen zij hun bewustzijn exponentieel. Ze transformeren hun eigen duisternis in licht. En dat licht beginnen ze vervolgens uit te stralen, vaak zonder dat ze zich daar bewust van zijn. Ze worden als vuurtorens voor anderen die nog in de duisternis tasten. Wij zijn namelijk energetische wezens, kwantumdeeltjes, yin en yang, licht en donker, en die balans laten zij zien.
Om te begrijpen waar we nu staan, helpt het om even terug te blikken. Want het universum werkt cyclisch. Alles beweegt in ritmes, in golven, in seizoenen.
Het collectieve bewustzijn op aarde wordt bepaald door deze kosmische cycli. In de tijdperken van Ram en Vissen, waar we de afgelopen duizenden jaren doorheen zijn gegaan, was er veel strijd, veel oorlog, veel separatie. Het stond letterlijk in de sterren geschreven. Het was niet “goed” of “fout”, het was gewoon de energie van die tijd, waar de mensheid collectief doorheen moest.
Maar ga nog verder terug in de tijd. Ongeveer 15.000 jaar geleden was er een periode van ongelooflijk hoog bewustzijn op aarde: de hoogtijdagen van Atlantis en Lemurië. Beschavingen waarvan we nu alleen nog maar mythen en verhalen hebben, maar die volgens veel oude bronnen werkten met een niveau van bewustzijn waar wij nu pas weer naartoe groeien.
In die tijd werkten beide hersenhelften van de mens in perfecte balans. De linkerhersenhelft (analytisch, rationeel, logisch) en de rechterhersenhelft (intuïtief, creatief, verbonden) dansten als het ware samen. Mensen waren zowel geaard in de fysieke realiteit als verbonden met de spirituele dimensies.
Maar toen, ongeveer 11.500 jaar geleden, gebeurde er iets drastisch. Het einde van de laatste ijstijd – de Younger Dryas periode zoals geologen het noemen – bracht enorme catastrofes over de aarde. En met die fysieke catastrofes kwam er ook een bewustzijnsshift.
Het bewustzijn kelderde. We raakten onze rechterhersenhelft grotendeels kwijt, verloren de verbinding met onze intuïtie, onze spiritualiteit, ons gevoel van eenheid met alles wat is. De linkerhersenhelft werd dominant en dat is het sinds die tijd gebleven.
Denk eens na: onze hele moderne maatschappij is gebouwd op linkerhersenhelft-functies. Logica, ratio, analyse, controle, wiskunde, wetenschap. Niet dat daar iets mis mee is, het heeft ons prachtige dingen gebracht. Maar we zijn uit balans geraakt. We zijn vergeten te voelen, we zijn de verbinding met onze intuïtie grotendeels verloren en hebben geleerd niet te vertrouwen op wat we niet kunnen meten of bewijzen.
En dan komen we bij het hier en nu. We bewegen nu naar Aquarius, een tijd van veel hoger bewustzijn. Een tijd waarin de balans hersteld wordt. Een tijd waarin onze rechterhersenhelft onder invloed van de hogere bewustzijnsvelden die nu op aarde aankomen, versneld online komt. We worden weer compleet. We gaan van zelfzuchtigheid naar samen doen.
Het was eerst “ik en de rest kan stikken”. Nu gaan we naar: wat kunnen we samen doen?
Maar zoals met elke grote transformatie, gaat dit niet zonder groeipijnen. Voordat de nieuwe lente komt, moet de oude winter eerst zijn werk doen. Voordat nieuwe bladeren kunnen groeien, moeten de oude bladeren vallen en composteren.
Dat is waarom alle oude ballast nu nog één keer naar boven komt om opgeruimd te worden. Alle trauma’s, alle onverwerkte pijn, alle begraven emoties, alle limiterende overtuigingen – ze komen allemaal naar de oppervlakte. Niet om ons te pesten, maar om eindelijk gezien, erkend en losgelaten te kunnen worden.
Daarom voelt het soms zo zwaar. Daarom lijkt het soms alsof alles uit elkaar valt. Maar het is niet nieuw wat we voelen, het is oude energie waar we nu eindelijk afscheid van kunnen nemen. We trillen mee op frequenties van het verleden, zodat we ze kunnen transformeren en ons kunnen bevrijden.
Denk aan de seizoenen van de natuur. Van de herfst, waarin de bomen hun bladeren laten vallen. Via de winter, waarin alles kaal en stil lijkt, maar ondergronds juist de voorbereiding voor nieuwe groei plaatsvindt. Naar de lente, waarin de eerste scheuten doorbreken. En uiteindelijk de zomer, vol bloei en levendigheid.
We zijn nu collectief in de overgang van winter naar lente. Het is nog koud, het regent nog, de grond is modderig. Maar als je goed kijkt, zie je hier en daar al de eerste knoppen. En die knoppen, dat zijn wij.
En hier komt misschien wel het allerbelangrijkste: je kunt alleen aan jezelf werken. Je kunt alleen jouw eigen licht vergroten.
Niet je partner veranderen. Niet je ouders genezen. Niet de wereld redden. Al die dingen beginnen bij één plek: bij jezelf.
Wanneer jij je eigen schaduw onder ogen ziet, jouw eigen pijn transformeert, jouw eigen frequentie verhoogt, dan straal je dat automatisch uit. Je wordt een ander mens. En andere mensen voelen dat, reageren daar anders op. Je trekt andere situaties aan. Je creëert een andere realiteit om je heen.
Het is als een kiezelsteentje dat in het water valt. De steen zelf is klein, maar de rimpels die het veroorzaakt, reiken veel verder.
En weet je wat het mooie is? Het hoeft niet zwaar te zijn. Er zijn simpele oplossingen beschikbaar. Soms is het gewoon een kwestie van erkennen waar je bent. Van accepteren wat er naar boven komt, zonder jezelf te veroordelen. Van je bewust openen voor de frequenties die je willen helpen evolueren.
Adem. Voel. Erken. Laat los. Vertrouw.
Simpele dingen, maar o zo krachtig.
En natuurlijk help ik mensen met mijn Masterclass Huisreiniging & MEER om deze oude ballast voor eens en altijd op te ruimen. Om je weer te verbinden met jezelf en je ware doel op aarde.
We zitten samen in die ontwikkelvloeistof, jij en ik en alle anderen. En beetje bij beetje, dag na dag, worden we helderder. Komen we meer in onze kracht. Ontdekken we wie we werkelijk zijn: oneindige, energetische wezens die hier zijn om te leren, te groeien, en uiteindelijk ons licht te laten schijnen.
Welkom in het nieuwe tijdperk. Welkom thuis.
Ik sluit af met een passende quote:
Zodra de wetenschap begint met het bestuderen van niet-fysieke verschijnselen zal zij in het decennium meer vooruitgang boeken dan in alle voorgaande eeuwen van haar bestaan.
– Nikola Tesla –
Met warme groet,
Henk Janssen
