Kinderen als wegwijzers naar een nieuw bewustzijn
Waarom luisteren we niet naar wat ze ons proberen te vertellen?
In de vorige nieuwsbrieven heb ik uitgebreid geschreven over de overgang naar het Aquariustijdperk, over hoe we als mens evolueren en hoe we steeds meer naar een ander bewustzijn toe groeien. Over hogere frequenties, over een andere manier van zijn. Het zijn grote verhalen, verhalen over verschuivingen die soms abstract kunnen voelen. Maar er is één groep die ons heel concreet, heel direct laat zien wat er aan het gebeuren is. En die groep wordt vaak over het hoofd gezien, terwijl zij juist de boodschappers zijn.
Ik heb het over kinderen.
Als je goed kijkt, zie je het overal om je heen. Kinderen die niet passen. Kinderen die onrustig zijn, die niet kunnen stilzitten, die zich niet kunnen concentreren op de manier waarop wij dat van hen verwachten. Kinderen die overspoeld worden door prikkels, die anders waarnemen, die anders denken. En wat doen wij? We plakken er een label op. Autisme. ADHD. ADD. Hoogsensitief. En met dat label komt vaak medicatie, therapie en extra begeleiding. Allemaal bedoeld om het kind te laten passen in het systeem dat we hebben.
Maar wat als we het helemaal verkeerd zien? Wat als deze kinderen niet degenen zijn die moeten veranderen, maar wij? Wat als deze kinderen ons juist proberen te laten zien dat we toe zijn aan een nieuw systeem?
Kijk eens naar het woord ‘onderwijs’. Onder-wijs. Het zegt het eigenlijk al. Iemand die boven je staat, die jou wijs maakt, die jou vertelt wat je moet weten, hoe je moet denken, wat waar is en wat niet. Het is een systeem dat gebaseerd is op hiërarchie, op het overbrengen van kennis van de één naar de ander. Een systeem dat draait op herhaling, op stilzitten, op luisteren, op je linkerhersenhelft gebruiken. Logica, ratio, structuur, regels.
Maar is dat nog wel waar deze kinderen behoefte aan hebben? Of zouden we juist moeten kijken naar ‘bovenwijs’? Naar een vorm van leren die uitgaat van wat er al in het kind zit, die ruimte geeft aan intuïtie, aan voelen, aan de rechterhersenhelft. Aan creativiteit, aan het innerlijk weten.
Het is geen toeval dat steeds meer kinderen vastlopen in ons huidige systeem. Ze passen er niet meer in omdat het systeem is ingericht op oude patronen, op een manier van zijn die bij een vorig tijdperk hoort. Kinderen van nu komen binnen met een ander bewustzijn. Ze voelen intuïtief feilloos aan wat ze nodig hebben. Ze weten wat goed en fout is, niet omdat iemand het hun verteld heeft, maar omdat ze het gewoon weten.
Maar dan komt de conditionering. Ons oude systeem, de manier waarop wij leven, de verwachtingen die we hebben. Wij vertellen ze hoe het hoort. Dat je stil moet zitten. Dat je moet luisteren. Dat je moet presteren. Dat bepaalde dingen wel kunnen en andere niet. Dat je niet moet voelen maar moet denken. En langzaam maar zeker verliezen ze de verbinding met dat innerlijke weten. Ze proberen zich aan te passen aan een wereld die eigenlijk niet meer bij hen past. En dan komen ze niet meer mee.
De cijfers liegen er niet om. Steeds meer kinderen en jongeren gaan gebukt onder mentale problemen. Angst, depressie, burn-out. Zelfs bij jonge kinderen al. Een duidelijker teken is er niet. Dit is niet iets wat alleen bij een paar kinderen speelt. Dit is een collectief signaal. Een alarm dat afgaat. Kinderen die zeggen: het systeem waarin jullie ons plaatsen, werkt niet meer voor ons. En toch blijven we proberen om hen te laten passen in plaats van te erkennen dat misschien het systeem moet veranderen.
In mijn werk zie ik dit heel duidelijk terug. Het zijn vaak de kinderen die aangeven dat er iets niet klopt in huis. Soms zonder dat ze precies kunnen verwoorden wat het is. Ze slapen slecht. Ze voelen zich onrustig in een bepaalde kamer. Ze willen niet in hun eigen bed liggen. Ouders denken dan vaak aan angst voor het donker, aan verlatingsangst, aan een fase. Maar als ik kom en we aan de slag gaan, blijkt dat deze kinderen gewoon voelen wat er energetisch aan de hand is.
En het mooie is: als ik ze leer om te werken met hun lichaamsbewustzijn, als ik ze de dakraamtechniek leer, pakken ze het zonder moeite op. Ze hoeven niet eindeloos te oefenen, ze hoeven het niet te begrijpen met hun hoofd. Ze voelen het gewoon. Ze lopen door het huis en wijzen precies aan waar er wat zit. Vaak zonder woorden. Ze weten het gewoon.
Kinderen kunnen hier al heel goed mee werken als we ze de ruimte geven om op hun manier te laten zien wat ze voelen. Ze zijn niet bang voor energie, niet sceptisch, niet vol met overtuigingen over wat wel en niet kan. Ze staan er gewoon open voor. Het is voor hen de gewoonste zaak van de wereld.
En dan vraag ik me af: waarom nemen wij ze dat af? Waarom zeggen we tegen kinderen dat ze zich dingen verbeelden, dat ze niet zo gevoelig moeten zijn, dat ze moeten ophouden met dat ‘gekke gedoe’? Waarom leren we ze niet juist hoe ze met die gevoeligheid kunnen werken? Hoe waardevol die eigenschap is?
Er wordt al langer gesproken over nieuwetijdskinderen. Over indigokinderen. Kinderen die met een andere energie binnenkomen, met een andere missie. Kinderen die hier zijn om systemen te doorbreken, om ons wakker te schudden, om te laten zien dat het anders kan en anders moet.
Deze kinderen hebben vaak een sterke eigen wil. Ze accepteren niet zomaar autoriteit, alleen maar omdat iemand ouder is of een bepaalde functie heeft. Ze vragen waarom. Ze voelen of iets integer is of niet. Ze prikken dwars door maskers en pretentie heen. Ze kunnen niet functioneren in systemen die gebaseerd zijn op oude hiërarchieën en blinde gehoorzaamheid. En dus krijgen ze labels. Opstandig. Lastig. ADHD. Autistisch. Niet aanpasbaar.
Maar wat als dat juist hun kracht is? Wat als dat precies is wat we nodig hebben in deze tijd van transitie? Kinderen die ons dwingen om anders te kijken, om systemen te herzien, om toe te geven dat de manier waarop we het altijd gedaan hebben misschien niet meer de juiste manier is.
Indigokinderen hebben een diepe innerlijke wijsheid. Ze komen binnen met een helder besef van wie ze zijn. Ze hebben een sterk gevoel voor rechtvaardigheid en kunnen niet tegen oneerlijkheid of manipulatie. Ze zijn gevoelig voor energie en hebben vaak heldervoelende of helderziende eigenschappen. En in plaats van dat te omarmen, proberen we het weg te medicaliseren.
We zijn zo gewend om te denken dat wij de wijzen zijn die kinderen moeten leren. Dat wij het weten en zij het nog moeten leren. Maar wat als het andersom is? Wat als deze kinderen ons juist iets proberen te leren?
Ze laten ons zien dat leven op intuïtie werkt. Dat voelen belangrijker is dan denken. Dat authenticiteit belangrijker is dan aanpassing. Dat het niet erg is om anders te zijn, om je eigen pad te kiezen, om systemen te bevragen die niet meer deugen.
Als ik met gezinnen werk en de kinderen leer om energetisch te werken, zie ik vaak dat de ouders versteld staan. Niet alleen van wat hun kind kan, maar ook van wat ze zelf weer gaan voelen. Alsof het kind hen herinnert aan iets wat ze zelf ook hadden, lang geleden, voordat de conditionering het had weggeduwd. Die pure manier van waarnemen. Dat vertrouwen op je gevoel. Die onbevangen openheid voor wat er is.
Kinderen zijn onze leraren, als we durven luisteren.
De overgang naar het Aquarius tijdperk betekent dat we toe zijn aan een andere manier van leven, een andere manier van leren, een andere manier van zijn. We evolueren naar een hoger bewustzijn, naar hogere frequenties. En kinderen die nu geboren worden, komen al binnen op die frequenties. Ze zijn de voorlopers.
Het onderwijs zou daarop moeten inspelen. In plaats van kinderen te dwingen in een systeem dat gebaseerd is op oude energieën, zouden we onderwijs moeten creëren dat aansluit bij wie ze zijn. Onderwijs dat ruimte geeft aan intuïtie, aan creativiteit, aan het innerlijk weten. Bovenwijs, waar kinderen niet alleen gevuld worden met kennis van buitenaf, maar worden geholpen om naar binnen te kijken en te ontdekken wat er al in hen zit.
Een systeem waarin het juist goed is om anders te zijn, om op je eigen manier te leren, om je eigen tempo te hebben. Een systeem dat niet draait om presteren en vergelijken, maar om groeien en ontdekken. Een systeem dat erkent dat elk kind uniek is en een eigen gave heeft.
Want dat is wat deze kinderen nodig hebben. Niet aanpassen aan het oude, maar ruimte krijgen om het nieuwe te zijn.
Als ouder, als verzorger, als iemand die met kinderen werkt, kunnen we beginnen met luisteren. Niet met de intentie om te corrigeren of aan te passen, maar met de intentie om te begrijpen. Als een kind zegt dat het ergens niet lekker voelt, geloof het dan. Als een kind aangeeft dat iets niet klopt, neem het dan serieus. Kinderen liegen niet over energie. Ze voelen wat ze voelen.
We kunnen ze leren om te werken met hun lichaamsbewustzijn, om te vertrouwen op hun intuïtie, om te weten dat hun gevoeligheid geen zwakte is maar een kracht. We kunnen ze ruimte geven om te zijn wie ze zijn, zonder labels, zonder pogingen om ze in een hokje te duwen.
En misschien nog wel het belangrijkste: we kunnen onszelf ook weer openstellen voor die manier van zijn. Want wat deze kinderen ons laten zien, is niet iets vreemds of nieuws. Het is iets wat wij ook ooit hadden en misschien weer kunnen terugvinden. Dat directe contact met ons innerlijk weten. Dat vertrouwen op ons gevoel. Die verbinding met energie.
Kinderen zijn de wegwijzers naar het nieuwe bewustzijn. Niet omdat ze het ons moeten leren in de zin van lesgeven, maar omdat ze het gewoon zijn. Ze leven het al. En door naar hen te kijken, door naar hen te luisteren, door hen de ruimte te geven, vinden we misschien ook onze eigen weg naar die nieuwe tijd.
Ze zijn hier niet om zich aan te passen aan ons. Wij zijn hier om samen met hen te groeien naar wat komen gaat. En dat begint met erkennen dat de labels die we plakken misschien niet vertellen wie deze kinderen zijn, maar hoe verouderd ons systeem is geworden. Het begint met vragen stellen in plaats van antwoorden opleggen. Het begint met luisteren naar de wijsheid die uit hun kleine lichamen spreekt.
Want zij weten het. Ze hebben het altijd al geweten.
De vraag is: wanneer gaan wij het ook weten?
In mijn werk met huisreinigingen werk ik graag samen met gezinnen, inclusief de kinderen. Want zij voelen vaak het scherpst waar de energie niet klopt. En het is prachtig om te zien hoe ze opleven als ze leren dat hun gevoeligheid niet raar is, maar juist heel waardevol. Wil je hier meer over weten? Neem gerust contact op. Warme groet, Henk
Mijn dochter van 16 pakte de technieken verrassend snel op en gebruikt ze inmiddels dagelijks. Ze is merkbaar rustiger, meer in control. Wat een zaligheid om haar stressvrij door de toetsweek heen te zien komen!
Zij is zekerder van zichzelf geworden, meer in contact met haar lichaam en wat voor haar wel of niet goed aanvoelt.
